Эдуард Погосян о своем друге Фрунзике Мкртчяне

Эдуард ПогосянԼույսերի պարուսույցը

Ֆրունզիկ Մկրտչյանի հետ Էդուարդ Պողոսյանի ընկերությունը սկիզբ է առել մեր թատրոնում, որի բեմում հանդես է եկել մեծ դերասանը: Նրանք, այդուհետ, տարիներ շարունակ, ջերմ, ընկերական կապի մեջ են եղել իրար հետ: Մինչեւ վերջերս, վարպետ Էդիկը սուրբ մասունքի պես պահում էր Ֆրունզի ձեռքով արված իր դիմանկարը, բայց, այդուհանդերձ, որոշեց այն հանձնել արտիստի անունը կրող թանգարանին՝ ցուցադրության համար:
Եւ Երեւանում, եւ Գյումրիում մեծ հաջողություն ուներ Ժորա Հարությունյանի «Ղազարը գնում է պատերազմ» ներկայացումը: Գլխավոր դերակատար Ֆրունզիկ Մկրտչյանին հանդիսատեսը ցնծությամբ էր ընդունում եւ մայրաքաղաքում, եւ նրա հայրենի քաղաքում: Այս դերակատարման հետ կապված, վարպետ Էդիկը մի դրվագ է պատմում դերասանի կյանքից:

Фрунзик МкртчянՖրունզիկ Մկրտչյանը մեքենայով շտապում է Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոն՝ հերթական անգամ Ղազար խաղալու: Շտապելուց երթեւեկության բոլոր կանոնները խախտում է: Պետավտոտեսչության մեքենան սկսում է հետապնդել կարգազանցին: Ֆրունզն ավելացնում է մեքենայի արագությունը, փախչում: Վերջապես հասնելով թատրոն, արգելակում է մեքենան ու դուրս գալով, արագ փորձում է ծառայողական մուտքից ներս մտնել:
Այդ պահին տեսուչը հասնում է նրան ու կանգնեցնում.
«Ընկեր Մկրտչյան, երկու հատ հրավիրատոմս չե՞ք տա ներկայացումը նայելու համար»:

Սամվել Հունանյան
http://www.asparez.am/news-hy/luyseri_parusuyc-hy/



 Թատրոնը հյուրախաղերի էր մեկնել Ախալքալակ: Արտիստին ամեն օր հավուր պատշաճի՝ քեֆ-ուրախությամբ էին հյուրընկալում նրա երկրպագու ախալքալակցիները: Մի օր, վաղ առավոտյան, Ֆրունզիկ Մկրտչյանը արթնանալով, ձայն է տալիս. «Էդիկ, հլը քնա՞ծ ես, ել, նայե, թե ուրտե՞ղ ենք… Այ մարդ, ես ըստեղ ի՞նչ գործ ունիմ… Մե շաբաթըմ էլ՝ ըստեղ ե՞մ, յա՛, այ քեզ նորություն, ո՞վ է ընձի ստեղ բերել,-ոտն առաջ է դնում,-էս շլանգն ըստեղ ի՞նչ գործ ունի,-ապա մոտենում է լուսամուտին ու դուրս նայում,-յա՛, հա էլի, Ախալքալակի քարերն են»:

Մի այլ դեպք. քյավառցին խնդրում-աղաչում է, որ արտիստն իր հետ լուսանկարվի, որովհետեւ ինքն այդ լուսանկարով կպարծենա ընկեր-բարեկամների մոտ: Նա ասում է. «Օ՛ֆ, չեմ ուզե, հետո էլ կըսես՝ արի ավտոդ նստինք, ֆռֆռանք, ֆլան-բեֆան, ի՛, ես ըդքան հավե՞ս ունիմ»:
Аспарез логоՍա Ֆրունզիկ Մկրտչյանի բնատուր անկեղծության մասին է խոսում: Կան արտիստներ, ովքեր կյանքում անկեղծ չեն, բայց ճանաչում ունեն: Նա եւ կյանքում էր անկեղծ, եւ արվեստում ճանաչում ուներ: Սա էր, թերեւս, նրա մարդկային ու արտիստական մեծության գրավականը:

Սամվել Հունանյան
http://www.asparez.am/news-hy/ankexc_kyanqum_ev_arvestum-hy/

 

Печать