Феликс Григорян

Աշխատանքային գործուղումից հեստ վերադառնում էի Փարիզից:felix grigoryan
Օդանավի սալոնում հանդիպեցի Ֆրունզիկին: Թեե նրա հեա Երևանում հանդիպել էի ոչ շատ վաղուց, բայց այս անգամ նրա արտաքին տեսքը ցնցող տպավորություն թողեց ինձ վրա: Կարծես ավելի նիհարած էր, անտրամադիր. չափազանց հոգնած: Ուզեցի պարզել Փարիզում գտնվելու ե իր այս վիճակի պատճառը: Նա շատ դժկամությամբ գլխի թեթե շարժումով ցույց տվեց շարքի առաջին աթոռին կծկված նստած մի երիտասարդի, որը ինչ-որ անորոշ հայացքով նայում էր իլյումինատորից դուրս: Թեև չէի ճանաչում, բայց անմիջապես կռահեցի, որդին էր, որի հիվադության մասին գիտեի: Ցածր, համարյա անլսելի շշուկով հավելեց.
- Բուժսան էի բերել, ոչ մի հուսադրող բան չասացին, ես աստծուն ի՞նչ ըսեմ, ախր ես ի՞նչ էի էրել, որ ընձի ըսպես պատժեց:
Ձայնը բեկվեց, զգացի, որ հազիվ է զսպում արցունքները: Ուզեցի հուսադրել, որ Փարիզը դեռևս չափանիշ չէ, որ... Հասկացրեց, որ լսել չի ուզում, իրեն բնորոշ ձևով թափ ավեց ձեռքը և գնաց նստեց աղայի մոտ:Ականատես էի կենդանի ողբերգությանը: Մինչև Երևան  այլես ոչ մի խոսք չփոխանակվեցինք: Երեանի օդանավակայանում գրկախառնվելով' հրաժեշտ տվեցինք իրար. խոստացավ, որ շուտով կլինի Լենինականում:
Հիրավի, շաա շուտով Գյումրիի դրամատիկական թատրոնի բեմահարթակից ըմբոշխնեցի հանճարեղ արտիստի կարապի երգը դարձած «Հացագործի կինը» բեմադրությունը: Ցավոք, ներկայացումից հետո չկայացավ ավանդույթ դարձած մեր հանդիպումը' բացված սեղանի շուրջ: Դարի դերասանը վատառողջ էր և հուսահատ:

Ֆելիքս Գրիգորյան


Печать