Հովհաննես Շիրազ

Հովհաննես Շիրազ․․․Երևանի փողոցներից մեկում հանդիպում են հայ երկու Մեծերը՝ Հովհ. Շիրազն ու Մհեր (Ֆրունզիկ) Մկրտչյանը։ Վերջինս դիմելով Շիրազին, հարցնում է․
- Շիրա՛զ, կսեն Դանթեականը (հայոց դանթեականը) դուն էս գրել, հա՞։ Ըդիկ ճիշտ է՞։
- Հա, Ֆրունզ ջան, ես եմ գրել։
- Չե՛մ հավատա, Շիրազ։ Դժվար դու գրած էղնիս, սուտ կխոսիս։ Չե՛մ հավատա։
- Այ տղա քեզի ի՞նչ էղավ, կսեմ ես եմ գրել։
- Չէ՛, չէ, խաբեսգը Շիրա՛զ, ըդիկ գրողը հմի խելռած բդի էղնիր։ Չէ՛, դու չես գրել, դու հլը չես խելռել…

Արա Նախշքարյանի էջից


ԼՐԱՏՎԱԿԱՆ ՌԱԴԻՈ FM106.5
Հային հայ կնքեց Շիրազը, հայի վրա՝ հայու անուն և գյուղերի վրա հայկական անուն դրեց Շիրազը: 1000 տարի մեզ հայ կպահի Շիրազը,- ասում էր Իսահակյյանը: Նա մարդ էր, ով պայծառեցրեց մեր դեմքը, վերդարաձրեց մեզ ազգային ինքնագիտակությունը: Սա կոմունիստների աչքից չէր վրիպում, այդ պատճառով հազարավոր հանճարեղ տողեր մնացին անտիպ և ընթերցողների աչքից հեռու: Շիրազը չէր վախենում խոսել ո՛չ ցեղասպանության, ո՛չ Արցախի ճակատագրի, ո՛չ էլ ռուս բոլշևիկների մասին: Մեզ անծանոթ Շիրազը. Գագիկ Գինոյանի հյուրն է գրականագետ Սամվել Մուրադյանը:

Печать

Շիրազն ու Ռազմիկները

Երեք ընկերներ ծանոթանում են Շիրազի հետ, ասելով, որ երեքի անունն էլ Ռազմիկ է: Մանավանդ, շատ է հպարտանում գյումրեցի ճանաչված Ռազմիկ Դարբինյանը: 
Շիրազը զարմանում է.
- Ի՞նչըղ կեղնի՝ բոլորդ ռազմիկներ եք, իսկ Մասիսը գերի է...


 Խալադիլնիկի գարեջուրը

Ամառ էր, շոգ: Սայաթ-Նովա փողոցով անցնելիս Շիրազը նկատեց գարեջրատունը և դիմեց ընկերոջը.
- Վարդգես, էրթանք պաղ գարեջուր խմենք:
- Գնանք տուն, լավ գարեջուր կա, ինչո՞ւ մտնենք էստեղ,- առաջարկեց Վարդգեսը:
Համաձայնեց: Գնացին: Դեռ դռան շեմին ձայն տվեց.
- Սալոմե ջան, կռնա՞ս մեզի պաղ գարեջուր տաս:
- Հենց հիմա Շիրազ ջան,- վրա բերեց ընկերոջ կինը,- գնացեք ներս, ես խալադիլնիկից հանեմ-բերեմ:
- Խալադիլնիկի գարեջուրը անտաղանդ մարդուտ խմցու, իսկ ես սառնարանի գարեջուր կխմեմ,- քթի տակ ծիծաղելով ասաց բանաստեղծը: