Карен Джанибекян

Карен ДжанибекянՀաճախ գնում եմ Մհերի մոտ, բարի լույս եմ ասում, հետը զրուցում։ Իր կարիքը շատ եմ զգում։ Նա մեծ դերասան էր և մեծ մարդ։ «Այբոլիտ-66» ֆիլմի նկարահանումներին ազատ ժամանակ երեկոները շախմատ էինք խաղամ։ Ֆրունզը անընդհատ տարվում էր։ Մի անգամ էլ տարվելիս աչքերիս այնպես նայեց, որ ես սարսափեցի ու որոշեցի կամովին պարտվել։ Ֆիլմի նկարահանումներից հետո շատ մտերմացանք։
Մի օր էլ ընկերներով հավաքվել էինք մեր տանը։ Նստեցինք, կերանք, խմեցինք։ Մեկ էլ կինս շուռ եկավ, իր ընկերուհու ամոանուն նայեց, նա էլ տասը համարի ակնոց էր դրել։ Աչքերի բիբերը երևում էին, ոնց որ խոշորացույցի միջից։ Նայեց ու սկսեց ծիծաղել։ Ես նայեցի, ես էլ ծիծաղեցի... Բոլորս սկսեցինք ծիծաղել։ Այս սպան էլ, թե. «Ի՞նչ է եղել, ինչո՞ւ եք ծիծաղում»։ Ֆրունզը նայեց մեզ, նայեց այդ տղային ու բարկացավ. «Ամոթ չե՞ք անում»։ Նուրբ էր ու շատ զգայուն։ Այդ արտաքինով և այդքան քնքուշ մարդ չեմ տեսել։ Դերասանները, գիտե՞ք, մեծ հոգեբաններ են։ Նրանք ամեն ինչ զգում են, մեծ ինտուիցիա ունեն։

Ֆրունզը դերասանին գնահատել գիտեր, տաղանդավոր մարդու աոաջ նա չէր կարող գլուխ չխոնարհել։ Ներող էր ու նաև վիրավորվող, բայց կռվել  չգիտհր։ Նա պարզապես հեռանում էր, անգամ չէր էլ պատասխա նում։

Կարեն Ջանիբեկյան
Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի դերասան

Печать

- Ֆրունզ, Սաշիկը ավտոյիտ կալոսները չորսն էլ փսցրել է

Մի օր Լենինականում ներկայացում ունեի...
Վարագույրը իջնելուց հետո դուրս եկանք, դրսում գերի ընկանք տասնյակ ուրախ հետաքրքրասեր երեխաների, որոնք հավաքվել էին իմ ավտոմեքենայի շուրջը:
- Դուք ո՞վ եք, – հարցնում է Գուրգեն Ջանիբեկյանը:
- Մենք Ֆրունզի մայլի երեխաներն ենք, – միասին բղավում են բոլորը:
- Ի~նչ լավ երեխաներ եք, – ժպտաց Ջանիբեկյանը:
- Ֆրունզ, Սաշիկը ավտոյիտ կալոսները չորսն էլ փսցրել է:
- Սաշիկն ո՞վ է, – լեղաճաք եղա ես:
- Ես եմ, – հերոսի նման կուրծքը դեմ տվեց հինգ տարեկան Սաշիկը:
Հետո իմացա Սաշիկի դիտավորության պատճառը՝ չէր ցանկանում, որ հեռանամ իրենց թաղից:

Ֆրունզիկ Մկրտչյան
"Հավերժական մենախոսությունը" գրքից