Про автомобиль Фрунзика Мкртчяна

Автомобиль Фрунзика Мкртчяна- После совместной работы в фильме "Мимино'' М.Мкртчян и Вахтанг Кикабидзе стали закадычными друзьями, часто встречались то в Ереване, то в Тбилиси. Однажды В. Кикабидзе приезжает к другу, как положено, отметили встречу в ресторане, после чего на "Волге'' М.Мкртчяна поехали к нему домой (этот ГАЗ-24 подарило артисту правительство Арм. ССР). В пути Мгер неожиданно допустил грубейшее нарушение дорожного движения и тут же был остановлен гаишником. Сотрудник ГАИ, узнавший его, вежливо сказал ему: "Товарищ Мкртчян, вы только что нарушили дорожное движение''. "Знаю, дорогой, - сказал ему артист, - увидев тебя, я решил поздороваться, но как бы я поздоровался, если ехал далеко от тебя?"
... Удивительной была и всенародная любовь к нему: и стар и млад искали знакомства и встреч с ним, пользовались каждым удобным случаем, чтобы поговорить с ним и угостить его. После просмотра фильма "Мимино'' группа молодых дилижанцев настоятельно потребовала, чтобы он с ними поехал в Дилижан. Оговорки Фрунзика не принимались, пришлось поехать с ними. На родине Рубика Хачикяна Фрунза встретили за банкетным столом. Естественно, напоили его и дилижанской родниковой водой, которая, по мнению дилижанцев, первая в мире, а не вторая.
Фрунзик Мкртчян и детиПолучив "Волгу'', Мгер Мкртчян приезжает в Ленинакан, чтобы вместе с родными отметить подарок правительства. Вскоре выяснилось, что шина проколота ножом, соседи всполошились, стали искать хулигана, им оказался 11-летний соседский мальчик. Сашика привели к Мгеру Мкртчяну на расправу. Мальчик беззвучно плакал, он шепнул Мгеру сквозь слезы: "Я не хочу, чтобы вы уезжали в Ереван''.

 Голос Армении


Печать

Буба Кикабидзе о "Волге" Фрунзика (Мгера) Мкртчяна

Фрунзик Мкртчян
Когда-то давно Фрунзик Мкртчян позвонил мне из Еревана: «Буба, ты же знаешь Эдуарда Шеварднадзе. Как думаешь, если мне отказали в очереди на «Волгу» (а тогда она была, как 600-й «Мерседес»), он поможет?».
Я отвечаю: «Дорогой, если Эдуард Амвросиевич тебя увидит – сразу выпишет любое авто».
Так и получилось, Фрунзик был счастлив. И не потому, что у него появилась машина – ему дорого было внимание.

http://noev-kovcheg.ru/


 Մի անգամ գիշերը ֆրունզը 24-ը կանգնեցնում է ներկայիս ֆրանսիական դեսպանատան առջև` փողոցի մեջտեղում և լայնքով: Ու սկսում է ոգևորված պարել: Մոտենում են ոստիկանները.Մի անգամ գիշերը ֆրունզը 24-ը կանգնեցնում է ներկայիս ֆրանսիական դեսպանատան առջև` փողոցի մեջտեղում և լայնքով: Ու սկսում է ոգևորված պարել: Մոտենում են ոստիկանները.- Ֆրունզ ջան, ցավդ տանեմ, չի կարելի ստեղ կանգնել...Ֆրունզն իրեն հատուկ կոլորիտով պատասխանում է.- Տղա, ըսիգ ո՞ւմ քաղաքն է, իմ քաղաքը չէ՞... հբը օր իմն է, դու ի՞նչ կենես ստեղ, ես ուրդեղ գուզեմ, ընդեղ կկայնիմ....

Պատմում է Էդուարդ Արծրունյանը

Էդուարդ Արծրունյան, Ֆրունզիկ Մկրտչյան, Արտաշես ՀունանյանԱրծրունյանը հիշում է իր բազմաթիվ հանդիպումներն ու զրույցները ճանաչված արվեստագետների հետ` Քոչար, Սարյան, Մհեր Մկրտչյան, Փարաջանով ու այլք: 
«Շողիկ մամայի սրճարանում նստած էինք, երբ մի օր Ֆրունզը եկավ-ասաց, թե մեքենա է առել` «Վոլգա», ու հիմա մեզ պիտի տանի Աշտարակ` պատիվ տալու: Ես էի, Պոլոզ Աշոտն ու ինքը: Նստեցինք ավտոն, ու վախից սրտներս թուլացավ` էնպես արագ ու ծուռումուռ քշելով էր գնում, որ մտածեցինք` վերջներս եկել է:
Էդպես հասանք Աշտարակ, տեսնենք` ամբողջ փողոցներում ու նույնիսկ մարդիկ, կտուրները բարձրացած, ինչ-որ մեկին են սպասում` պարզվեց` մեզ են սպասում: Պոլոզ Աշոտը, դուրս գալով մեքենայից, իբր թե տեսեք` ինչպես պիտի ինձ ողջունեն, բայց ոչ մի արձագանք, հետո Ֆրունզը դուրս եկավ մեքենայից` հասկացանք, որ հենց իրեն են սպասում, հասկացանք նաև, թե ժողովուրդը որքան է սիրում իրեն: 
Էդ օրը իմ կյանքի ամենահամով խորովածը կերա, հետո քեֆներս տնգոզ` Երևան վերադարձանք: Վերադարձի ճանապարհն ավելի սարսափելի էր`մի կերպ տեղ հասանք»,- պատմում է Արծրունյանը: 

Անահիտ Կորյուն
05 Oct 2014
http://www.magaghat.am

Իմ ամբողջ կյանքում ամենա հրաշալի հիշողությունը

1968 թվականի հունիսի վերջը, վերջացրել էինք ավարտական քննությունները (Մ. Գորկու №4 դպրոց), ավարտական խնջույքից հետո ամբողջ դասարանով, ես իմ ակորդեոնով նվագելով, երգելով քայլեցինք Լենինի հրապարակ, այն ժամանակ այդպես էին անում, արշալույսն այնտեղ դիմավորելու: Ուրախ, անհոգ կյանք: Շատրվանների մոտ էինք, երբ մեզանից կիչ հեռու կանգնեց կարմիր մեքենա (ուղղակի չեմ հիշում ինչ մարկայի էր, դե ով էր ուշադրություն դարձնելու դրան, չէ որ տեսանք Ֆրունզին ու տեղներումս կանգնեցինք):
Միմյանց միչև փսփսացինք տես Ֆրունզիկն է, հետո թվաց թե աղմկելու համար է կանգնել, նկատողություն անի, բայց նա բարի ժպիտով մոտեցավ, բարևեց, ասաց.
 - Ավարտեցիք դպրոցը, շնորհավորում եմ, լավ ապագա ունենաք, լավ մարդ լինեք հայրենիքի ու մարդկության համար:
Մենք շփոթված էինք, նա մեզ, աղջիկներիս (8-9 հոգի) տեղավորեց մեքենայի մեջ: Մենք իրար գիրկ էինք նստել, բայց դա մեր համար երջանկություն էի, ցնծության մեջ էինք: Այնուհետև Ֆրունզը մի քանի պտույտ արեց հրապարակով, հարցրեց, որ դպրոցից ենք, շարունակելու էնք ուսումը, լավ էնք սովորել, ... հետո ավելացրեց.
- Ինչ էլ որ անեք, որտեղ էլ որ լինեք, լավ մարդ դառնաք, լավ մայրեր լինեք:
Հետո էլ պտույտ արեց, մոտեցավ մեր տղաներին: Բոլորս մեքենայից դուրս եկանք, Ֆրունզը մոտեցավ տղաներից ու կատակելով ասեց.
- Ուշադիր եղեք, չկորեն:
Ժպտացինք, ձեռքով հաջողություն արեց տղաներին, բարեմաղթանքներ արեց, նստեց մեքենան, մի պտույտ էլ արեց, հեռվից ձեռքով հաջողություն արեց ու գնաց: 
Դա իմ ամբողջ կյանքում հրաշալի հիշողություն է եղել:

Սիրանուշ Գրիգրոյան
Գրի առավ՝ Դիանա Բաբայանը