«Комик с грустными глазами» - Фрунзик Мкртчян


Фрунзик МкртчянДорогие и уважаемые друзья! Сегодня я расскажу вам о моей встрече с замечательным актером. Его популярность преодолела границы не только Армении, но и Советского Союза. Его очень любили в Индии. Я имею ввиду Мгера Фрунзе Мкртчяна, которого фамильярно звали Фрунзиком. И я мог к нему так обращаться. У нас его знали по фильмам «Мимино», «Солдат и слон», «Приключения Али-Бабы и сорока разбойников». Я лично познакомился с ним в 1980-м году.
Тогда он был уже признанным актером драматических ролей, но меня он интересовал как комик. Когда я писал о нем, то называл его «комиком с грустными глазами» или «Фриго из Еревана». 

Фрунзик шаржСвоим выражением лица он припоминал мне звезду американского немого гротеска Фриго Бастера Китона.
Сам он признавался мне в своей большой любви к Чарли Чаплину. «Как все дети на свете, и я в детстве любил Чаплина», - сказал он мне во время нашей первой встречи в клубе Государственного Академического театра имени Габриэла Сундукяна. «Чаплин для меня, как Бах в музыке - учитель человечества. Подобно тому, как жизнь кишит сюрпризами, так и Чаплин не переставал меня удивлять. Однажды московское телевидение снимало обо мне документальный фильм. Начинался он кадрами, где маленький мальчик смотрит в кинотеатре фильм с Чаплиным, и загорается желанием однажды так же, как и он, сыграть в кино. Это было неслучайно. Я стал комиком потому, что мечтал об этом с детства. Я очень уважаю всех первопроходцев киногротеска. Они были тем, кем стал Гагарин в космонавтике. Только я лично никого не могу поставить в один ряд с Чаплиным».

Фрунзик МкртчянВзгляды и мысли Фрунзика Мкртчяна мне были очень симпатичны. Как-то я спросил его, смог бы он работать актером в другой стране. Он ответил: «Может быть, даже еще лучше, чем здесь! Для меня психологическая ситуация важнее, чем язык. Потому, когда я снимаюсь в Индии, я говорю по-армянски, но мой герой ведет себя естественно и психологически правдиво. Потому что ты не улыбаешься по-чешски, по-фински, по-португальски, не плачешь по-турецки. Речь - это только средство, а суть в ином».
Фрунзика уже нет с нами. Он умер в 1993 году, а я узнал об этом случайно много лет спустя. Мне очень жаль. Но потому мне еще больше хотелось вспомнить о нем сегодня.
Фрунзик МкртчянКогда я спрашивал его, знает ли он Прагу, он ответил: «Я был в Праге с нашим театром в 1976 году, но спектакли в Виноградском театре были каждый день. Так что единственное, что я видел, - это была постановка «Гамлета» и еще я побывал в театре «Семафор»». И потому давайте в исполнении вокального квинтета театра «Семафор» на прощание послушаем известную Айвазяна «Ереван». А я уже жду новой встречи с вами!

Радио ПрагаОндржей Сухи
09-12-2006
Фото Завена Саргсяна
http://www.radio.cz/ru/rubrika/mojarosija/komik-s-grustnymi-glazami-frunzik-mkrtchyan

 

 

Печать

Օնդրժեյ ՍԱԽԻ, չեխ լրագրող

Suchy OndrejՄեր երկրում նրան ճանաչում Էին «Միմինո», «Զինվորը ե փիղը», «Ալի Բաբայի և քառասուն ավազակների արկածները» ֆիլմերով: Ծանոթացանք 1980-ին: Նա այն ժա­մանակ արդեն ճանաչված դրամատիկական դերասան Էր, բայց ինձ հետաքրքրում Էր որպես կատակեր­գակ: Ֆրունզիկի մասին գրելիս ես նրան անվանում Էի «տխուր աչքերով կատակերգու» կամ «Երևանյան Ֆրիգո»: Դեմքի արտահայտությամբ նա ինձ հիշեցնում Էր ամերիկյան համր գրոտեսկի աստղին Ֆրիգո Բաստեր Կիտոնին:
Իսկ ինձ խոստովանել էր, որ մեծ սեր Է տածում Չառլի Չապլինի հանդեպ. «Աշխարհի բոլոր երեխաների նման ես Էլ եմ մանուկ ժամանակ Չապլինին սիրել,- ասաց մեր առաջին հանդիպման ժամանակ՝ Սունդուկյանի անվան պետական ակադեմիական թատրոնում: - Չապլինն ինձ համար նույնն Է, ինչ Բախը երաժշտության մեջ՝ մարդկության ուսուցիչ: Ինչպես կյանքն իր անակնկալներով, այդպես Էլ Չապլինը՝ չէր դադարում ինձ զարմացնել: Մի ան­գամ մոսկովյան հեռուստատեասթյունն իմ մասին փասաագրական ֆիլմ Էր նկարահանում: Ֆիլմը սկսվում Էր մի տեսարանով, որտեղ փոքրիկ տղան կինոթատրոնում Չապլինի մասնակցությամբ ֆիլմ Է դիտում և բոցավաովում Չապփնի նման մի օր կինոյում նկարահանվելու ցանկությամբ: Դա պատահական տեսարան չէր: Ես կատակերգու եմ դարձել, քանի որ մանկուց երազում էի այդ մասին: Ես շատ եմ հարգում կինոգրոտեսկի բոլոր նախագնացներին: Նրանք այն էին, ինչ Գագարինը՝ տիեզերագնացության մեջ: Մի­այն թե անձամբ ես ոչ ոքի չեմ կարո­ղանում Չապլինի հետ նույն շարքին դասել»:
Ֆրունզիկ Մկրտչյանի տեսակետ­ներն ու մտքերն ինձ համար շատ հոգեհարազատ էին: Մի անգամ ես նրան հարցրի՝ կկարողանար ուրիշ երկրում դերասան աշխատել: Նա պատասխանեց. «Գուցե նույնիսկ ավելի լավ, քան այստեղ: Ինձ հա­մար հոգեբանական վիճակն ավելի կարեոր է, քան լեզուն: Դրա համար էլ, երբ Հնդկաստանում եմ նկարահանվում՝ հայերեն եմ խոսում, բայց իմ հերոսը իրեն բնական Է պահամ, հոգեբանորեն՝  ճշմարտացի: Որովհետև դու չեխերեն, ֆիններեն, պորտտւգալերեն չես ժպտամ կամ թուրքերեն չես լացում: Խոսքն ընդամենը միջոց Է, իսկ Էությունն այլ բան է»:

Օնդրժեյ ՍԱԽԻ,
չեխ լրագրող
«Հայաստանի Զրուցակից»
09.07.2010